از راهی دور نمی آیم

در نزدیکی ات خانه دارم

پاهایم درد میکند

و دلم

مرا می خواهی اگر

او را رهاکن

دهان بگشا تا از زبانت سیراب شوم

۲

دیوارهای خانه ات خشک است

کف اتاقت خشک است

قاب عکس من خشک است

سرت را شسته ای؟

تختخوابت خیس است

۳

زبانت را دوست دارم

موهای خشکت را دوست دارم

چشمهای بسته ات را دوست دارم

اگر دشنه در دست دارم

از برای چشمان توست

اگر از خانه ات می روم آرام

در سکوت

از برای چشمان توست

حالا اتاقت

و دیوارها

و عکس من

خیسند

خیس و قرمز رنگ

تو در کجای رمین ایستاده ای

تو در کجای زمان ایستاده ای

که به گلوله ها لبخند میزنی

که سرب را در آغوش میکشی

که تن تو از این ابرهای خسیس

بخشنده تر است

که با خون خویش

عریانی این خاک را می پوشانی

که این زمین تشنه را سیراب می کنی

با خون خویش

ثقل زمین در زیر پاهای استوار توست

در زیر تیرک جوخه اعدام تو.

پ.ن:خسرو...آه خسرو...

اما به دریا نرسید

تاوان آزادیش رو داد

.

.

.

مثل سگ ولگرد.

باد می آمد دیروز

سایه ام را باد برد

هنوز سایه زنجیرها بر زمین سنگینی میکنند

نمی دانم من آنها را میکشم

یا آنها مرا

خوش به حال سایه ام.

 هر شب به من چشمک میزنند

و من بی اعتنا به نگاه های وقیحانه شان

هر روز

به خورشید چشمک میزنم

تعریف شما از خسوف یعنی" پشم"

خورشید به عشق من پاسخ گفته است.

بر باد میرود

و من در همه جای جهان خواهم رویید

و گل خواهم داد

و خطوطی مبهم در اطرافت

ومرداب و ابر

فال میگیرم , فال!

تو ایستاده ای در ته تمام فنجان های قهوه من

آری تو دلیل تلخی تمام قهوه های منی

ودلیل تلخی این زندگی بی شکر.

و من که دیگر نیستم

و من که خاک شده ام

از بوی این خاک باران خورده باز میمیرم

و رهگذران زیر چترهای مسخره شان

بر سقف خانه ی  من قدم می گذارند

و  می گذرند

بیزارم از این باران که دیگر هیچ کس را تر نمی کند

و بیزارم از مردن در آنسوی مرگ

و بیزارم از تو که در توهم خوشبختی خویش بدبختی.

ساعت بی صدای شب ثانیه ها رو خط میزد

تیک تاکش رو کشته بودن ,  اون بی صدا نفس میزد

شبای من تو حسرت تیک تاک ساعت تو بود

تو از پیشم رفته بودی , ساعت تو کی بره بود؟

صدای رفتن تو باز , سکوت من رو داد میزد

سیاهی شب منو برق گلوله پس میزد.

  من در پی سایه هایی می دوم

که در هجوم ابرها مرده اند

و تو ای آفتاب مریض

در زوال من سهیمی.

زندگیم مثل یک خودکار تو دستم

سر نوشت تو دستم...آره خودم مینویسمش.

ولی باور نمی کنند!

خودم مینویسمش , گاهی حتی یک کلمش رو کسی نمیخونه!

یا شاید نمیتونه بخونه , شاید زندگیم رو بدخط می نویسم!

حالا آخرین کلمه ئ زندگیم رو مینویسم!

ودیگه خودکارم هیچ چیز نمینویسه, هیچ چیز...هیچوقت.

پرواز...

این آخرین کلمه بود , و تو باید باور کنی که من زندگم رو تا آخر نوشتم

من پرواز را تجربه میکنم

قلبت را برایم باز کن آسمان خاکی.

هنگامی که من در آسمان بودم

و زمین ماند و من و معشوقم آسمان باهم ودر هم پرواز را بوسیدیم

حالا میفهمم چرا دستهای سیمانی زمین به پاهای من چنگ زده بود...

تو آسمان را به من بازگرداندی گلوله سربی.

و این جهان پر از صدای پاهای مردمیست

که همچنان که تو را می بوسند

در ذهن خویش طناب دار تو را می بافند

...............................................

خواهش میکنم طناب دار مرا بی خیال شوید

برای من حکم تیر باران صادر

به افکار پلیدتان التماس میکنم مرا به تیرک ببندید....

آنگاه........آتش.

تیغ نقره ای کنارش

چه هارمونی بی نظیری

اه این خون لعنتی چرا قرمزه

ریده شد به هارمونی زیبای من...

می خواستم یه post جدید بنویسم ....
یه پست با با موضوع زندگیه یه دراکولا...
یعنی شاید خودم
تا نصفش بیشتر ننوشتم
اخ که این دراکولای طفلکی چه گناهی کرده که گیر من و زخمهام افتاده...
ولی زود مینویسمش....منتظر یه زندگی نامه ی دراکولایی باشید
فعلا که زخمام عود کرده تا بعد...

امروز دوباره دیدمت

مثل هر روز

جلوم واساده بودی

بهت لبخند نزدم

نمیدونم چرا دیگه مثل قدیما دوستت ندارم

مثل اونروزهایی که وقتی میدیدمت یاد زیبای های زندگی میوفتادم

زیبایی؟؟ نه دیگه باورم نمیشه که زندگی یه روزی زیبا بوده

حالا فقط همینا هستن

رنج...زخم...زخم...زخم و درد

آه کاش آینه هم حافظه داشت

کاش این آینه لعنتی یه بار دیگه خوبیای زندگی رو یادم مینداخت...فقط

آه کاش این قاب لعنتی خالی نبود

کاش...

در چایخانه نشسته ام

قلیان میکشم

آه میکشم

آه میرود بالا

بخار چای هم میرود بالا

از جلوی پاساژ

آدمها می آیند و می روند

ماشینها می آیند و می روند

تو می آیی , تو میروی

تو می آیی , تو می روی...

عمران صلاحی

...................................................................

از این حضور هر روز تو خسته شدم

تمام روزهام پر شده از یکنواختی تو

از اسمت

از عشقت

شاید حالا دیگه وقتشه

...

وقت خیانت

وقتشه که این تو

دیگه تو نباشی

"دروغ گفتن حقه منه"

وای من چه توانایی بزرگی دارم

چه قدرتی دارم من , میتونم در مورد خودم هر چیزی که دلم خواست بهت  بگم

بعد از تمام دروغهام هم بهت میگم باو کن راست میگم و تو باور میکنی!!

...

ولی من هیچوقت بهت دروغ نمیگم , باور کن راست میگم باور کن .!

ای دستمال توالت خوب
ای ابتکار بکر نسل من
که از نان وخواب و کتاب و عشق و معرفت
هم واجب تری
ای عنصر ناب طبیعت
ای دستمال توالت خوب
که در امواج حلقه سفیدت
دریایی از لطافت و نظافت وبهداشت میبینم
ای دستمال توالت خوب
که در تمامی اماکن عمومی با افتخار دیرینه ای جایت میدهند
و معقدهای رستگاشان را با سخاوت ذاتی ات پاک میکنند
آیا هیچ فکر کرده ای
برای دهان بزرگشان هم که مولد الفبای درد و جنگ بیماری است
میتوانی چون پیامبری عالیقدر ظهور کنی
و اسم تاریخی ات را به دستمال "حفاظت از بلاهت " تغییر دهی
ای دستما توالت خوب
ای آخرین ناجی این تمدن گهی.

میخوام شروع کنم از صفر ا ز ابتدا از هیچ از.....از اول دنیا....

اگه خوردم زمین تو دستمو بگیر

اگه وایسادم هلم بده

کمک کن تا تهش برم

تا ته ته تهش